Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα χρησιμοποιούν Yahoo mail και όχι επειδή το ξέχασαν ή δεν ξέρουν το Gmail, αλλά επειδή έτσι αποφάσισαν. Ξυπνάνε το πρωί, πίνουν καφέ, ανοίγουν laptop και λένε ήρεμα «ας δω λίγο το Yahoo μου», κι εκείνη τη στιγμή ένας server του 1998 αναστενάζει και συνεχίζει να δουλεύει.
Ο χρήστης Yahoo δεν είναι απλός άνθρωπος, είναι ψηφιακός βετεράνος. Έχει ακούσει modem να ουρλιάζει σαν δαιμονισμένο, έχει κατεβάσει τραγούδι που έκανε 45 λεπτά για να φτάσει και στο τέλος ήταν άλλο τραγούδι, και παρ’ όλα αυτά στέλνει ακόμα επαγγελματικά email. Κλείνει δουλειές, στέλνει προτάσεις, εξελίσσεται με μεταπτυχιακά, κανονίζει meetings, παίρνει μέρος σε διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ και στο τέλος γράφει «Sent from Yahoo Mail» σαν να λέει «κι όμως, ζω ακόμα».
Ο άνθρωπος με Yahoo δεν αγχώνεται, δεν αλλάζει πλατφόρμες, δεν ψάχνει tutorials, δεν τον νοιάζει αν το Gmail έπεσε για 7 λεπτά, γιατί ξέρει κάτι που εσύ δεν ξέρεις: το Yahoo δεν πέφτει, απλώς συνεχίζει, δεν ζητάει συνδρομή και δεν γεμίζει ποτέ. Θα τον δεις σε meeting να λέει «σας έστειλα mail», να ακούει «δεν το βλέπω», να απαντά «τσέκαρε spam», να ακολουθεί μια παγωμένη σιωπή και μετά «α, το βρήκα… Yahoo είναι;» και να λέει ένα απλό «ναι», σαν να σου λέει «εγώ έχω δει τα πάντα». Εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάς με απλό άνθρωπο αλλά με κάποιον που δεν άλλαξε email από το 2000 και παρ’ όλα αυτά άλλαξε δουλειές, πόλεις, σχέσεις και επίπεδο ζωής, ενώ εσύ άλλαξες πέντε mail και ακόμα ξεχνάς κωδικούς.
Το Yahoo δεν είναι email, είναι χαρακτήρας. Είναι «δεν με νοιάζει τι είναι trend», είναι «δεν θα μου πεις εσύ πού θα στέλνω mail», είναι «έχω επιβιώσει από MSN, Hi5, MySpace και θα επιβιώσω κι από σένα». Και αν κάποιος σου στείλει ένα μήνυμα από Yahoo… καλύτερα να το ανοίξεις.