Η πιο μακριά λέξη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας εμφανίζεται στην κωμωδία «Εκκλησιάζουσαι» του Αριστοφάνη, που γράφτηκε το 391 π.Χ.
Πρόκειται για έναν πραγματικό γλωσσικό “μαραθώνιο” — μια λέξη-σύνθεση 172 γραμμάτων, η οποία περιγράφει ένα φανταστικό φαγητό φτιαγμένο από πλήθος υλικών: ψάρια, πουλερικά, μέλι, σάλτσες και καρυκεύματα κάθε είδους.
Η λέξη «λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών» εμφανίζεται στον στίχο 1169 του έργου.
Ο Αριστοφάνης τη χρησιμοποιεί σατιρικά, μέσα από τα λόγια της Πραξαγόρας, για να παρωδήσει τις υπερβολές των Αθηναίων στα πολυτελή γεύματα και στις περίτεχνες συνταγές τους.
Το φανταστικό αυτό “πιάτο” δεν υπήρξε ποτέ — είναι μια λογοτεχνική υπερβολή, ένας παιγνιώδης τρόπος του ποιητή να κοροϊδέψει την επιδεικτική πολυτέλεια και τη μαγειρική φανφάρα της εποχής.